روی لبهای من با جوهری قرمز نوشته‌ای ساکت!!!

عاشقانه‌ترین ترانه‌ها

ورم کرده‌اند توی ذهنم

مردار خواری عبوس

نشسته پشت پنجره‌ی نگاهم

و

نعش

بی تو بودن‌هایم را

نظاره می‌کند

هنوز

انگشت اشاره‌ام

دنبال لبهایت می‌گردد

هنوز

انگشت اشاره‌ام

دنبال لبهایت می‌گردد

ساعت را روی همه‌ی غروب‌ها

کوک کرده‌ام

عقربه‌ها کاش

سمت عکس

می‌چرخیدند

تا

می‌رسیدند

به روزی که آمدی

نامی نیست

تا به گفتنش

آرام گیرم

کاسه‌ی ذلم را

گذاشته‌ام زیر چکه‌های اشک‌هایت

تو

خالی می‌شوی

و

من

لبریز

دوستت دارم

بی‌دلیل

چشم‌هایت

قهوه‌ایی سیری دارد

و

من

دلم

قهوه‌ی تازه دم می‌خواهد

کجاست چشم‌هایی

که آیینه‌ی من باشد؟

به او نگاه کنم

خودم را ببینم

مومنم

به قیامت قامتت

اگر

نماز می‌گذارمت